«Τρολλάρισμα» και δημόσια διαβούλευση: εκλεκτικές συγγένειες

23.04.2014
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
«Τρολλάρισμα» και δημόσια διαβούλευση: εκλεκτικές συγγένειες
«Είσαι κούκλααααα!!!»: ένα από τα πιο κοινότυπα comments φιλενάδας σε φωτογραφία στο facebook.  Σχόλιο το οποίο απηχεί το όποιο «βαθύτερο»(sic) κοινωνικό επίπεδο προβληματισμού (χωρίς βέβαια να αναιρείται το ότι η κοπελιά της φωτογραφίας μπορεί πράγματι να είναι ωραιότατη!). Πέρα, όμως, από τη δημοσίευση καλοτραβηγμένων φωτογραφιών στο instagram, είναι προφανές ότι το διαδίκτυο έχει αλλάξει τον κόσμο.

 

 

 

Σε λίγα χρόνια -αν όχι ήδη- θα μιλάμε για εποχή προ και μετά διαδικτύου (όπως οι γονείς ή οι παππούδες μας για την εποχή πριν και μετά το ηλεκτρικό ρεύμα). Οι αλλαγές είναι προφανείς: αναφερόμενοι σε μόνο μερικές από αυτές,  το διαδίκτυο δύναται να χρησιμοποιηθεί από τον παγκόσμιο πλέον πολίτη για τη δημιουργία "χώρων", "κοινοτήτων" κ.α., όπου παύουν να υφίστανται οι κοινωνικές και πολιτιστικές διαχωριστικές γραμμές που υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο αλλά και για την ανταλλαγή απόψεων μέσω ενός πιο συμμετοχικού και λιγότερο ελεγχομένου διαύλου επικοινωνίας (εκτός βέβαια αν ζεις στην Τουρκία και ο Ερντογάν σου κλείσει το twitter!). Γι’ αυτόν τον λόγο, το διαδίκτυο θεωρείται ένα άκρως αμεσοδημοκρατικό μέσο μαζικής επικοινωνίας.

Δεν ξέρω αν η διαμόρφωση του περιεχομένου του διαδικτύου από τον ίδιο τον χρήστη έχει συμβάλλει στη μείωση της λήψης αντικαταθλιπτικών, ωστόσο πιστεύω ότι βρήκε επιτέλους η κενοδοξία την έκφρασή της

 

Κι αν όλα αυτά είναι γνωστά, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το διαδίκτυο πλέον καλύπτει και άλλες «εσωτερικές» προσωπικές ανάγκες: τώρα με το web2 και τα κοινωνικά δίκτυα ζούμε στην εποχή του «είμαι τόσο σημαντικός που θέλω όλοι να δείτε τι λέω/κάνω» (σε αντίθεση με το web 1 οπότε ο χρήστης δεν μπορούσε να διαμορφώσει το περιεχόμενο και η κυρίαρχη στάση ήταν «είμαι τόσο σημαντικός που δε θέλω να δείτε τί λέω / κάνω»). Δεν ξέρω αν η διαμόρφωση του περιεχομένου του διαδικτύου από τον ίδιο τον χρήστη έχει συμβάλλει στη μείωση της λήψης αντικαταθλιπτικών, ωστόσο πιστεύω ότι βρήκε επιτέλους η κενοδοξία την έκφρασή της! Μάλλον σε κάτι τέτοιο, λοιπόν, ανταποκρίνεται και η συμπεριφορά που περιγράφεται από το ρήμα «τρολλάρω» (τρολλάρω = η συμμετοχή στο ίντερνετ με άσχετες δηλώσεις που μοναδικό στόχο έχουν απαντήσεις γεμάτες συναίσθημα, έστω κι αν το συναίσθημα είναι αηδία. Είναι ο μοναδικός τρόπος να γίνεις ορατός στο ίντερνετ, όταν είσαι αγιάτρευτα βαρετός στην πραγματική σου ζωή). Τρολλάρω άρα υπάρχω.

 

Troll λοιπόν στην κούκλα γκομενίτσα της φωτογραφίας, η οποία, όμως, μάλλον λίγο αφορά τη δημόσια ζωή. Τί γίνεται όμως με την περίφημη δημόσια διαβούλευση; Σε κοινωνικά δίκτυα αλλά και σε επίσημες σελίδες τύπου opengov τίθενται σε ανοιχτή συζήτηση νόμοι, διατάξεις, κοινωνικά φαινόμενα και προβλήματα και πολλά άλλα. Και εκεί πολλές φορές στα σχόλια η μαλακία... - (συγγνώμη!) – το τρολλάρισμα πάει σύννεφο. Υπάρχουν, δυστυχώς, συμπολίτες μας που διατυπώνουν απόψεις άσχετες όχι μόνο με τη φιλοσοφία αλλά ακόμα και με το περιεχόμενο της υπό σχολιασμό ανάρτησης. Βλέπεις σχόλια ανθρώπων «εκτός τόπου και χρόνου». Και είναι λογικό - με την ίδια ζέση, σοβαρότητα και προβληματισμό που σχολιάζουν π.χ. τις ευρωεκλογές γράφουν και «είσαι κούκλα» στην ωραία φιλενάδα! Ε, και τότε, τα νεύρα χτυπάνε κόκκινο αφού νιώθεις λίγο σαν τον ΕΤ!...

 

Πρέπει, δηλαδή, να περιοριστεί το δικαίωμα στο trolling; ΟΧΙ. Η δημοκρατία είναι ένας συνεχής αγώνας, ένα καθημερινό στοίχημα και βασικό συστατικό της είναι η διαφάνεια και η ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς δημόσια διαβούλευση. Πέρα από την ελευθερία της έκφρασης, η οποία περιγράφεται και από τη ρήση του Βολταίρου «διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι ο αγώνας των επιχειρημάτων σήμερα έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο. Σε αυτό το παγκόσμιο ηλεκτρονικό forum θα αναπτυχθούν απόψεις και εκεί θα λάβουν χώρα οι σύγχρονες ζυμώσεις για ένα καλύτερο αύριο.

 

Τρολλάρετε άφοβα λοιπόν. Αλλά να θυμάστε τον τελευταίο στίχο-επίλογο από το ποίημα «Επίλογος» του Μανόλη Αναγνωστάκη: «Κρίνε για να κριθείς». Και θα (ή πρέπει να) κριθούμε όλοι... από όλους.

 

Υ.Γ. : Περιμένω τα trolls σας.

 

Δώστε το σχόλιο σας ...