Lorenzo Bini Smaghi, Θάνατος Ελλάδος δια λιτότητας

16.09.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
O διάσημος Ιταλός οικονομολόγος Lorenzo Bini Smaghi
O διάσημος Ιταλός οικονομολόγος Lorenzo Bini Smaghi Fllickr © bimestralecon

Ο Lorenzo Bini Smaghi είναι ένας διάσημος Ιταλός οικονομολόγος, ο οποίος προ ημερών εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο “Θάνατος δια της Λιτότητας” (Morire di Austerità). Όπως επιβάλλει η ενασχόληση του με τα ευρωπαϊκά θέματα που ο ίδιος την αποδίδει στην καταγωγή που έλκει από επιφανή Τοσκανική οικογένεια του Μεσαίωνα, ο Smaghi βρέθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για 6 χρόνια. Το βιβλίο, αποκαλύπτοντας αρκετές παρασκηνιακές διαδικασίες, περιέχει ενδιαφέροντα στοιχεία για την Ελλάδα.

 

 

Προφανώς για να κερδίσει την εύνοια του ευρωπαίου αναγνώστη ξεκινά διατυπώνοντας το αυτονόητο πως “στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος”, το οποίο είναι πλέον τόσο συνδεμένο διεθνώς με την χώρα μας που ίσως θα έπρεπε να συμπεριληφθεί σε ένα μελλοντικό τουριστικό σποτ. Σύμφωνα με τον οικονομολόγο “Οι παρεμβάσεις της Τρόϊκα πέτυχαν στη Λετονία και την Ιρλανδία, αλλά όχι στην Ελλάδα επειδή η Αθήνα δεν εφήρμοσε ουδεμία πολιτική στήριξης” και για παράδειγμα χαρακτηρίζει τριτοκοσμική την κατάσταση της πληρωμής φόρου ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα χωρίς να υπάρχει το αντίστοιχο μητρώο.

 

Παρόλο που αυτή τη στιγμή ο Smaghi ηγείται της πετρελαϊκής Snam Rete Gas, εντός του βιβλίου διαφαίνεται έντονα η διάθεση υπεράσπισης της ΕΚΤ, από την οποία παραιτήθηκε περί τα τέλη του 2011, δείχνοντας ίσως την σταδιοδρομία του μέλλοντος για απηυδισμένους τραπεζίτες. Στις κατηγορίες πως η ΕΚΤ καθυστέρησε πάνω από ένα χρόνο για μία οικονομική κρίση που έλαβε χώρα το 2009 στο κατά τα άλλο ευρωπαϊκό έδαφος της Ελλάδας, ο Smaghi έγραψε πως δεν ήταν θέμα ασυμφωνίας μεταξύ των μελών της Ευρωζώνης αλλά πλήρης άγνοιας του αντικειμένου της ελληνικής κρίσης, καθώς τα πιο σχετικά παραδείγματα στην ιστορία της Διεθνούς Οικονομικής “ήταν αυτό της Τζαμάϊκα και της Ουρουγουάης...και δεν ήταν διόλου χρήσιμα”.

Οι αναφορές του για την Ελλάδα στο βιβλίο συνεχίζονται όταν αποκαλύπτει πως και μέχρι το περασμένο φθινόπωρο η Μέρκελ εξέταζε την αποπομπή της Ελλάδος από το ευρώ, μία απειλή όμως που αν πραγματοποιούταν “θα διέλυε όλη την Ευρωζώνη”

 

Ακόμα και οι αργυρώνητες υπηρεσίες των τεχνοκρατών επιζητούν την ύστατη στιγμή τη βοήθεια κάποιας ανθρωπιστικής επιστήμης. Λιγότερο ανθρωπιστής παρουσιάζεται ο Smaghi σχετικά με το ΔΝΤ, το οποίο αποκαλύπτει πως το έφερε η Γερμανία εν είδει “σερίφη από το εξωτερικό”. Την εισαγωγή του στην ευρωζώνη την παρομοίασε με αυτήν ενός ανεπιθύμητου μοσχεύματος και επιπλέον τόνισε πως “ελλείψει πόρων, το μόνο που πετύχαινε ήταν η περαιτέρω περιπλοκή των διαδικασιών εντός Ευρωζώνης”. Παρόλο που μετά την ασιατική κρίση του 1997 το ΔΝΤ έγινε πιο διαλλακτικό στις απαιτήσεις του έναντι των κρατών, το Ταμείο “δεν είχε καμία δουλειά σε μία ευρωπαϊκή υπόθεση”.

 

Ο 57χρονος οικονομολόγος δεν είναι υπέρ “της γνώριμης πρακτικής της υποτίμησης του νομίσματος σε περιόδους κρίσεις χρέους” που “χρονολογείται από την εποχή του Μωϋσέως”, καθώς το υπερτιμημένο ευρώ επιτρέπει στους Ευρωπαίους να αγοράζουν σωρηδόν κινεζικά προϊόντα, δημιουργώντας ένα εμπορικό πλεόνασμα στους Κινέζους που τους επιτρέπει μετά να αγοράζουν κομμάτια των ευρωπαϊκών υποδομών, όπως το λιμάνι της Νάπολι ή του Πειραιά. Οι αναφορές του για την Ελλάδα στο βιβλίο συνεχίζονται όταν αποκαλύπτει πως και μέχρι το περασμένο φθινόπωρο η Μέρκελ εξέταζε την αποπομπή της Ελλάδος από το ευρώ, μία απειλή όμως που αν πραγματοποιούταν “θα διέλυε όλη την Ευρωζώνη”. “Τα δάνεια 547 δισ. ευρώ της Bundesbank προς τις κεντρικές τράπεζες της Ελλάδος, της Κύπρου, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Σλοβενίας”, τα έχει περάσει η γερμανική κεντρική τράπεζα με την σειρά της μέσω τιτλοποιήσεων σε γερμανικές ιδιωτικές τράπεζες. Μία ενδεχομένη διάλυση του ευρώ λόγω αποχώρησης κάποιου μέλους θα σήμαινε πως η Bundesbank θα έπρεπε να εκδώσει μία επιταγή στον εαυτό της για αυτό το ποσό προκειμένου να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι των γερμανικών ιδιωτικών τραπεζών, γεγονός που σημαίνει πως τελικά η Ελλάδα συνεχίζει να ασκεί πανευρωπαϊκά την σαγήνη του ζην επικινδύνως. Στα ιταλικά μεταφράζεται ως vivere pericolosamente και σύμφωνα με τον Smaghi το δοκίμασε και ο Μπερλουσκόνι, αφού η σκέψη του τον Νοέμβριο του 2011 περί επιστροφής στην λίρα, επέφεραν και την “πολιτική του δολοφονία”.

Δώστε το σχόλιο σας ...