Εξαφάνιση 500 παιδιών στην Ελλάδα την περίοδο 1998-2004 αναφέρει η Badische Zeitung

07.10.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
Εξαφάνιση 500 παιδιών στην Ελλάδα την περίοδο 1998-2004 αναφέρει η Badische Zeitung
Flickr © Sakis Dazanis

Κι ενώ ο μέσος τηλεθεατής δυσκολεύεται να διακρίνει αν η καθημερινή ενημέρωση του από τα ελληνικά ΜΜΕ είναι καταγγελία ή διαφημιστικό σποτάκι της Χρυσής Αυγής, η γερμανική Badische Zeitung ανέδειξε ένα απίστευτο θέμα που έχει διαφύγει της γενικής προσοχής. Σε κεντρικό άρθρο καταγγέλλει την εξαφάνιση 500 παιδιών από παιδικές στέγες στην Ελλάδα.

 



Αφορμή για αυτό στάθηκε η παροιμιώδης αργοπορία της ελληνικής δικαιοσύνης που ασχολήθηκε  μόλις πρόσφατα με την τύχη αυτών των παιδιών, των οποίων η μαζική εξαφάνιση από τις στέγες σημειώθηκε μεταξύ 1998 και 2004. Η εφημερίδα ισχυρίζεται πως είναι πιθανόν αρκετά από αυτά να κατέληξαν σε εμπόρους οργάνων και να μην είναι πια εν ζωή, μακραίνοντας μακάβρια την λίστα των εγκλημάτων που συντελέστηκαν στην χώρα προ των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα παιδιά αυτά ήταν ως επί το πλείστον Ρομά από την γειτονική Αλβανία και σήμαναν στις αρχές της δεκαετίας του 90 την πρώτη φορά που Έλληνες αυτοκινητιστές ήρθαν σε επαφή με το φαινόμενο των λεγόμενων παιδιών των φαναριών.

Πρόσφατα ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαρ. Αθανασίου αποφάσισε να ξανανοίξει έναν από τους χιλιάδες σκονισμένους φακέλους του Υπουργείου ανακοινώνοντας την διεξαγωγή έρευνας, για την κατάληξη της οποίας όμως δεν υπάρχει ιδιαίτερη αισιοδοξία

 

Ήταν η εποχή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο τότε Υπ. Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς ενθάρρυναν την μαζική μετανάστευση Αλβανών μετά την κατάρρευση του πειράματος της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας υπό τον  Ενβέρ Χότζα.



Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας γύρω από την επαιτεία αυτών των παιδιών στήθηκε μία κερδοφόρα επιχείρηση που απέφερε μέχρι και 150 ευρώ ημερησίως στον ιδιοκτήτη τους, ο οποίος τα είχε εξαγοράσει από την οικογένεια τους με την μεσολάβηση της αλβανικής μαφίας. Οι ελληνικές αρχές αδρανούσαν μέχρι το 1998 όταν και μετά την πίεση του ΟΗΕ ανέπτυξαν προγράμματα για την αποκατάσταση και την κοινωνική φροντίδα αυτών των παιδιών που εντωμεταξύ είχαν φτάσει περίπου τις 10,000. Από αυτά, 661 στεγάστηκαν σε Κέντρο Προστασίας στην Αγία Βαρβάρα, αλλά όταν έφτασε η ώρα του επαναπατρισμού τους μονάχα 159 ταξίδεψαν τελικά προς την Αλβανία. Μετά την λήξη του προγράμματος το 2002, 502 παιδιά στην κυριολεξία εξαφανίστηκαν και η έρευνα που ξεκίνησε μετά από πίεση του Έλληνα Συνήγορου του πολίτη προς ελβετικές ανθρωπιστικές οργανώσεις κατέληξε το 2005 επισήμως σε αδιέξοδο.  



Πρόσφατα ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου αποφάσισε να ξανανοίξει έναν από τους χιλιάδες σκονισμένους φακέλους του Υπουργείου και ανακοίνωσε την διεξαγωγή έρευνας, για την κατάληξη της οποίας όμως δεν υπάρχει ιδιαίτερη αισιοδοξία. Κάποια παιδιά πιθανώς να επέστρεψαν στην Αλβανία μέσω των ούτως ή άλλως διάτρητων ελληνικών συνόρων, αλλά το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι πως ξαναέπεσαν στα χέρια της αλβανικής Μαφίας. Κάποια από αυτά δεν είναι πλέον εν ζωή αφού υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις πως πουλήθηκαν σε εμπόρους οργάνων, οι οποίοι την ίδια περίοδο χρηματοδοτούσαν την ίδρυση ιδιωτικών νοσοκομείων στο Δυρράχιο και στο Φιέρι, εντός των οποίων κάποια από τα 500 παιδιά πιθανώς θανατώθηκαν και τα όργανα τους πουλήθηκαν. Δυστυχώς τα ελληνικά ΜΜΕ δεν έδωσαν την παραμικρή προσοχή στην μακάβρια αυτή υπόθεση, καθώς είναι πιο απασχολημένα με την απομαγνητοφώνηση συνομιλιών που κατέγραφε το βαλιτσάκι της ΕΥΠ.

 

Δώστε το σχόλιο σας ...