Πως είδα την κρίση του 2001 στην Αργεντινή

30.05.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
Αργεντινή 2001, διαδηλωτές περικυκλωμένοι απο έφιππους αστυνομικούς
Αργεντινή 2001, διαδηλωτές περικυκλωμένοι απο έφιππους αστυνομικούς TÉLAM/www.telam.com.ar

Το μεταίχμιο από την φοιτητική ιδιότητα στην αντιμετώπιση της αγοράς εργασίας ήταν ιδιαίτερα δύσκολο στην Αργεντινή στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η ευημερία των 90s ανακόπηκε ραγδαία αφήνοντας έως σήμερα μια εφιαλτική ανάμνηση στους Αργεντινούς.

 

Όταν άρχισα να σπουδάζω βιομηχανική παραγωγή το 1998 η Αργεντινή τότε έμοιαζε να διαθέτει μια ακμάζουσα οικονομία όπου πολλές διεθνείς εταιρείες προχωρούσαν σε σημαντικές επενδύσεις στη χώρα. Έπειτα από τρία χρόνια που άρχισα να αναζητώ εργασία, τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Ήταν αρχές του 2001 και οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μου αγωνίζονταν, όπως κι εγώ, να βρουν μια θέση πρακτικής άσκησης. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους έλαβα τηλεφώνημα από μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εταιρείες για να εργαστώ. Είχα επιλεγεί μεταξύ εκατοντάδων άλλων υποψηφίων για να λάβω μέρος σε ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα πρακτικής άσκησης της εταιρείας και πράγματι η καριέρα μου στη βιομηχανική παραγωγή ξεκινούσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

 

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 η Αργεντινή κατόρθωνε να σταθεροποιεί το νόμισμά της χάρη στη “μετατρεψιμότητα” του εθνικού της νομίσματος, του πέσο. Μετά από πολλά χρόνια ανεξέλεγκτου πληθωρισμού ήμασταν επιτέλους σε θέση να έχουμε ένα αξιόπιστο νόμισμα. Η χώρα βίωνε έναν βαθύ μετασχηματισμό. Η οικονομία που αναπτύσσαμε βασιζόταν στις υπηρεσίες και στη γνώση. Η κυβέρνηση πούλησε τις περισσότερες δημόσιες εταιρείες υπηρεσιών, οι οποίες ήταν αναποτελεσματικές και ελλειμματικές. Μπορεί οι δημόσιες υπηρεσίες να γνώρισαν ραγδαία βελτίωση και οι οργανισμοί που μέχρι πρότινος ήταν ζημιογόνοι να εμφάνιζαν τώρα κέρδος και ανταγωνιστικό προφίλ αλλά το τίμημα ήταν πάρα πολλοί εργαζόμενοι να χάσουν τη δουλειά τους.

Μπορεί οι δημόσιες υπηρεσίες να γνώρισαν ραγδαία βελτίωση και οι οργανισμοί που μέχρι πρότινος ήταν ζημιογόνοι να εμφάνιζαν τώρα κέρδος και ανταγωνιστικό προφίλ αλλά το τίμημα ήταν πάρα πολλοί εργαζόμενοι να χάσουν τη δουλειά τους

 

Στην αύξηση του αριθμού των απολυόμενων όμως συνέβαλλε και το κλείσιμο πολλών εργοστασίων και εταιρειών καθότι δεν μπόρεσαν να αντέξουν τον ανταγωνισμό των εισαγόμενων προϊόντων από όλη κυριολεκτικά την υφήλιο. Αυτή η εξέλιξη εκτόξευσε την ανεργία, καθώς οι περισσότεροι που έχαναν την εργασία τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν αδύνατον να βρουν καινούρια: δεν είχαν τα απαιτούμενα προσόντα. Πολλοί άνθρωποι που θεωρητικά ανήκαν στη “μεσαία τάξη” αντιμετώπιζαν τώρα μια κατάσταση αδιανόητη. Ήταν συνηθισμένοι να έχουν το αυτοκίνητό τους, τις διακοπές τους, την άνετη καθημερινότητα… τώρα ξαφνικά τα πάντα είχαν χαθεί.

 

Η ανεργία οδήγησε στην εξωφρενική διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλούσιων και φτωχών, ενώ συνοδεύτηκε και από έντονο κοινωνικό αναβρασμό με αναρίθμητες ομάδες διαδηλωτών να απαιτούνε αλλαγή. Η χώρα είχε να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά χάρη στον διεθνή δανεισμό είχε μπορέσει -κατά τα προηγούμενα χρόνια- να το διατηρήσει σε ανεκτά επίπεδα. Όταν, όμως, ο περαιτέρω δανεισμός κατέστη αδύνατος, τα πράγματα άλλαξαν βίαια.

 

Το 1999 στην Αργεντινή είχαμε ταχύτατη αλλαγή ηγεσίας η οποία όμως  έγινε αποδέκτης σφοδρών πολιτικών επιθέσεων, ενώ η αναστάτωση στην κοινωνία ενθαρρυνόταν, συχνά, από πολιτικούς δρώντες. Μέχρι το τέλος του 2001, η κατάσταση είχε πλέον καταστεί μη διαχειρίσιμη. Στην τηλεόραση μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει ανθρώπους να πλιατσικολογούν σε super market, πολλοί ήταν αυτοί που υπέφεραν από υποσιτισμό, ενώ άλλοι στερήθηκαν την πρόσβαση στις τραπεζικές τους καταθέσεις. Στις 19 Δεκεμβρίου έλαβε χώρα μια μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Τις επόμενες μέρες έγιναν πολυάριθμες συμπλοκές μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών, ενώ η εκρηκτική κατάσταση έλαβε τέλος μόνο όταν Πρόεδρός μας, εγκατέλειψε -με ελικόπτερο- το πολιορκούμενο από ομάδες διαδηλωτών κυβερνητικό μέγαρο.  Όσο για μένα μπορεί να μην ακυρώθηκε η πρακτική μου άσκηση σε εκείνη την εταιρεία να αλλά μετά την ολοκλήρωσή της έκανα περίπου δύο χρόνια να βρω δουλειά.

 

Ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως κατά πόσον όλα αυτά που ζήσαμε εκείνες τις μέρες ήταν αυθόρμητες αντιδράσεις ή γεγονότα υποκινούμενα  από πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης με στόχο την αποσταθεροποίηση. Το σίγουρο είναι  ότι το 2001 υπήρξε μια απαίσια χρονιά για την Αργεντινή. Τότε γεννήθηκε το cacerolazo, ο δικός μας τρόπος διαμαρτυρίας: κρατάμε ψηλά τις κατσαρόλες μας και τις χτυπάμε με θόρυβο ο οποίος ακούστηκε ξανά πιο πρόσφατα στους δρόμους του Buenos Aires. Η Αργεντινή είναι μια χώρα συνηθισμένη στις κρίσεις. Λες και έχουμε έναν δεκαετή κύκλο: κάθε δέκα χρόνια τα πάντα καταρρέουν και το τέλος μοιάζει να έρχεται. Ωστόσο, πάντοτε δείχνουμε έτοιμοι για την ανοικοδόμηση… για μια ακόμη φορά.

 

 

1 σχόλιο

  • GRlish.αναγνώστης 03.06.2013

    Μακάρι το cacerolazo να υιοθετηθεί και απο τους Έλληνες.

Δώστε το σχόλιο σας ...