Ενορχηστρωμένη επίθεση στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο ενόψει Ιδιωτικών;

11.11.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
1927, εγκαίνια Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών που λειτουργεί ως ΝΠΙΔ
1927, εγκαίνια Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών που λειτουργεί ως ΝΠΙΔ Flickr © Library Panteion
Ενώ οι απεργίες σε μεγάλα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας συνεχίζονται, ο Κώστας Ζώρας, πρώην Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, απευθυνόμενος στους Αριστείδη Χατζή(Ε.Κ.Π.Α), Λίνα Παπαδοπούλου(Α.Π.Θ) και Παναγιώτη Γκλαβίνη(Α.Π.Θ) αναρωτιέται ποιά θεωρούνε πως είναι η αιτία της ενορχηστρωμένης επιχείρησης κατά του δημόσιου πανεπιστημίου, που το εμφανίζει ως «σκουπίδι», υποθέτοντας ότι δεν συμφωνούνε με αυτή. Πιστεύουνε άραγε ότι τα υπαρκτά προβλήματα των δημόσιων ΑΕΙ θα επιλύονταν ευκολότερα εάν επιτρεπόταν η λειτουργία ιδιωτικών;

 

 

 

Λίνα Παπαδοπούλου*: Πρώτον αν το δημόσιο Πανεπιστήμιο δέχεται ενορχηστρωμένη επίθεση, αυτός είναι ένας ακόμη λόγος, εμείς οι εργαζόμενοι σε αυτό, να μην το καταντούμε μόνοι μας ‘σκουπίδι’, βάζοντας λουκέτο.

Δεύτερον, τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια μη κερδοσκοπικά χρειάζεται να ιδρυθούν ή μάλλον να αναγνωριστούν, όχι όμως για να επιλυθούν ευκολότερα τα υπαρκτά προβλήματα των ΑΕΙ, αλλά για να ανταποκριθούν στη ζήτηση, να ανοίξουν θέσεις εργασίας για υψηλών προσόντων επιστήμονες, να μειωθεί η διαρροή κεφαλαίων από την ελληνική οικογένεια προς το εξωτερικό και να εισαχθεί φοιτητικός πληθυσμός. Τα δημόσια ΑΕΙ πρέπει να λύσουν τα προβλήματά τους, είτε γίνουν ιδιωτικά ΑΕΙ είτε όχι. Και πρέπει να το κάνουν μόνα τους. Ούτε θα βοηθηθούν ούτε όμως θα καταστραφούν από τα μη δημόσια ΑΕΙ.

 

 

Αριστείδης Χατζής*: Καταρχήν διαφωνώ με την έκφραση «ενορχηστρωμένη επιχείρηση». Προδίδει μια συνωμοσιολογική πρόσληψη του κόσμου που εγώ τουλάχιστον την απορρίπτω.

 

Ποιός εμφανίζει το δημόσιο πανεπιστήμιο ως σκουπίδι; Καταρχήν εμείς οι ίδιοι όταν ανεχόμαστε να εμφανίζονται τα πανεπιστήμια που εργαζόμαστε ως σκουπιδότοποι. Φταίει η έλλειψη κονδυλίων γι’ αυτό; Όχι αν κρίνω από τις στρατιές καθαριστών/τριών που εργάζονται στα πανεπιστήμια (κυρίως στα γραφεία βέβαια). Οφείλεται στις κουρελούδες που κρέμονται έξω από κάθε κτίριο, τα πανάσχημα graffiti, τις αφίσες, τα συνθήματα και βέβαια τα παράνομα παζάρια και τις μαφίες που κυκλοφορούν ανενόχλητες και τις οποίες προστατεύουμε με διάφορους τρόπους.

Το βαθύ ελληνικό κράτος που τυλίχτηκε σα χταπόδι γύρω στο λαό του κρατά κι εμάς ομήρους καταδικάζοντάς μας στην εξορία των Πανεπιστήμιων του! Δεν μας αφήνει να βγούμε από εκεί παρά μόνο για να πάμε σε κανένα Κολλέγιο της πλάκας

 

Δεν θα αναφερθώ καν στην ηχορύπανση, στη βία που αποτελεί καθημερινότητα σε ορισμένες σχολές, στους χώρους που έχουν καταπατήσει σχεδόν με χρησικτησία διάφορες ομάδες, στα τραπεζάκια πολιτικού κονσομασιόν και στη γενικότερη  αδιαφορία για την ποιότητα του δημόσιου χώρου. Εγώ τουλάχιστον αισθάνομαι ότι εργάζομαι σε έναν σκουπιδότοπο και το ίδιο αισθάνονται πολλές φοιτήτριες και πολλοί φοιτητές μου.

 

Αλλά ας αφήσουμε τα εξωτερικά χαρίσματα των δημόσιων ΑΕΙ κι ας πάμε στα εσωτερικά χαρίσματά τους. Το να τα καταδικάζουμε ή να τα εξωραΐζουμε συνολικά αποτελεί υπεκφυγή και προδίδει αφελή πονηρία. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπάρχουν εστίες αριστείας και εστίας διαφθοράς. Υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που πρωταγωνιστούν στη διεθνή βιβλιογραφία και μέλη ΔΕΠ που κυριολεκτικά αγνοούνται. Υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που συναρπάζουν τις φοιτήτριες και τους φοιτητές στα αμφιθέατρα και μέλη ΔΕΠ που την ίδια ώρα συναρπάζουν τους πελάτες τους στα ιδιωτικά γραφεία τους. Υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που κυριολεκτικά κατοικούν στο Πανεπιστήμιο και μέλη ΔΕΠ που αισθάνονται εξαντλημένοι με έξι ώρες μάθημα (λέμε τώρα…) την εβδομάδα. Μαντέψτε: όλοι αυτοί εισπράττουν τον ίδιο μισθό. Προάγονται με τον ίδιο τρόπο.

 

Ας πάμε στο διοικητικό προσωπικό: υπάρχουν υπάλληλοι απαραίτητοι, εργατικοί, πρόθυμοι και ικανοί. Υπάρχουν όμως και αργόμισθοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά), απρόθυμοι και ανίκανοι. Υπάρχουν υπάλληλοι που αντιμετωπίζουν τους φοιτητές με ενδιαφέρον και σεβασμό και άλλοι που τους φέρονται με περιφρόνηση και αγένεια.

 

Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που ωρύονται για το δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων και την ποιότητα σπουδών που θα υποβαθμιστεί μετά τη μείωση του διοικητικού προσωπικού αντέδρασαν ποτέ στα φαινόμενα αυθαιρεσίας, αν υπερασπίστηκαν τις φοιτήτριες και τους φοιτητές τους και αν κατήγγειλαν την αβελτηρία και την αδιαφορία.

 

Αφήσαμε το δημόσιο πανεπιστήμιο να φτάσει σ’ αυτό το σημείο που βρίσκεται σήμερα. Ανεχόμαστε το πρωτοφανές: μια απεργία να κρατά κλειστά δύο ιστορικά ιδρύματα για δύο μήνες και ταυτόχρονα να κρατά όμηρο ολόκληρη την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ανεχτήκαμε να μας απαγορεύουν την πρόσβαση στα γραφεία μας, να αμπαρώνουν με αλυσίδες τις αίθουσες διδασκαλίας. Ανεχτήκαμε περιφερόμενους τραμπούκους να μας εκδιώκουν από το χώρο εργασίας μας. Ανεχτήκαμε τη μετατροπή του Πανεπιστημίου σε εξεταστικό κέντρο, τη μετατροπή του σε κομματικό κέντρο, τη μετατροπή του σε εφαλτήριο για εξωπανεπιστημιακές καριέρες.

 

Το πιο γελοίο απ’ όλα είναι η αυτοϊκανοποίησή μας. Η περηφάνια μας γι’ αυτό που έχουμε. Η θιγμένη μας αξιοπρέπεια όταν μας ασκούν κριτική. Το πιο τραγικό όμως είναι όταν αυτήν την αυτοϊκανοποίηση παπαγαλίζουν και φοιτητές μας που έχουν την εντύπωση ότι όλα γύρω τους είναι φυσιολογικά. Συνήθισαν να ζουν και να σπουδάζουν μέσα στη μιζέρια και έχουν εξοικειωθεί με τη μετριότητα και την αυθαιρεσία. Είναι μάλιστα έτοιμοι και να τις υπερασπιστούν.

 

Ευτυχώς το πανεπιστήμιο δεν έχει πνιγεί ακόμα από αυτή τη μιζέρια. Υπάρχουν, ευτυχώς, πολλοί που αντιστέκονται και αυξάνονται όσο περνάει ο καιρός. Καθηγητές/τριες, ερευνητές/τριες, φοιτητές/τριες που δεν ανέχονται τη μετριότητα και αγωνίζονται καθημερινά για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο όχι υπερασπιζόμενοι προνόμια αλλά επιδιώκοντας την αριστεία.

 

Τέλος, όχι απλώς είμαι υπέρ της λειτουργίας ιδιωτικών μη-κερδοσκοπικών πανεπιστημίων αλλά θεωρώ ότι η παρουσία τους θα βελτιώσει κατακόρυφα την ποιότητα και των δημοσίων καθώς αυτά θα έχουν για πρώτη φορά ανταγωνισμό. Θα υπάρξουν για πρώτη φορά κίνητρα και αντικίνητρα. Δεν θα μπορεί κανείς τόσο ανέξοδα, όσο σήμερα, να ανέχεται την αθλιότητα και τις πρακτικές που υποβαθμίζουν το δημόσιο πανεπιστήμιο. Επιπλέον θα παύσουμε να αποτελούμε και σ’ αυτόν τον τομέα μια «τριτοκοσμικού τύπου» θεσμική εξαίρεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχοντας σπουδάσει 7 χρόνια και διδάξει άλλα 12 σε ελληνικά δημόσια ΑΕΙ, έχοντας σπουδάσει έξι χρόνια σε ένα αμερικανικό ιδιωτικό πανεπιστήμιο και διδάξει σε πανεπιστήμια (δημόσια και ιδιωτικά) τριών ηπείρων δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία.

 

 

Παναγιώτης Γκλαβίνης*: Όχι, βεβαίως. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι σκουπίδι το Πανεπιστήμιο. Σκουπίδι το κατάντησαν οι αριστερές ιδεοληψίες που το εξουσίασαν ιδεολογικά, και οι δεξιές πρακτικές με αριστερό προκάλυμμα, που το διοίκησαν κατά κύριο λόγο. Από μια άλλη οπτική, σκουπίδι, για παράδειγμα, είναι μια εταιρία που δεν έχει αγοραία αξία. Μια εταιρία, για την οποία δεν θα βρείτε κανέναν να την αγοράσει. Για να ελέγξετε, λοιπόν, πόσο σκουπίδι είναι το δικό μας Πανεπιστήμιο, για ρωτήστε ποιος θα έδινε και πόσα για να το αποκτήσει. Με όρους market value, φυσικά, όχι book value. To 2007, οι φοιτητές είχαν αναρτήσει ένα μεγάλο πανό στη Σχολή μου με τη γνωστή κόκκινη γραμματοσειρά των πωλητηρίων που έγραφε ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Δεν πωλείται, παιδιά, ούτε καν χαρίζεται! Προστατεύεται. Ακόμη… Πέρυσι, αναρτήσανε στη Φιλοσοφική ένα άλλο πανό, πάνω στο οποίο γράψανε ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Σωστά!

 Στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο υπάρχουν εστίες αριστείας και εστίες διαφθοράς. Υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που πρωταγωνιστούν στη διεθνή βιβλιογραφία και μέλη ΔΕΠ που κυριολεκτικά αγνοούνται

 

Αγαπητέ συνάδελφε, σ’ εμάς, δεν θα λέτε τι υποθέτετε ότι πιστεύουμε, διότι κάτι τέτοιο κινδυνεύει να αποκαλύψει τα όρια της ανοχής σας στην μη πολιτικά ορθή άποψη. Εμάς, λοιπόν, θα μας επιτρέψετε να πιστεύουμε ό, τι θέλουμε και μη μας πετάτε πολιτικά ορθές μπανανόφλουδες γιατί δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τις πατήσουμε, επειδή είμαστε βέβαιοι πως θα μας προστατεύσετε, αφού ομνύετε στο δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, έτσι δεν είναι;

 

Όσον αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το κράτος, ξέρετε, το βαθύ ελληνικό κράτος, που τυλίχτηκε σα χταπόδι γύρω στο λαό του, τον απομυζά και δεν τον αφήνει να κουνηθεί, ούτε ν’ αναπνεύσει, κρατά κι εμάς ομήρους. Μας καταδίκασε στην εξορία των Πανεπιστήμιων του! Και δεν μας αφήνει να βγούμε από ‘κει μέσα, παρά μόνο για να πάμε σε κανένα Κολλέγιο της πλάκας, από αυτά που επιτρέπει ν’ ανοίγουνε στη χώρα για να τα κονομάνε ακόμη και ξένοι ακαδημαϊκοί φορείς (!), πουλώντας διπλώματα bons pour l’Orient με όρους internationalization at home… Να κάνουμε ένα καθωσπρέπει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, που σέβεται τον εαυτό του, που κάνει έρευνα, κάνει διδασκαλία, συμμετέχει στην κοινωνική ζωή της πόλης, παρεμβαίνει στα πράγματα της χώρας, αδυνατούμε. Να μας έδιναν τουλάχιστο τα μέσα να το φτιάξουμε το ρημάδι… Τίποτα. Μας τα έδωσε η μια Βουλή και μας τα πήρε η επόμενη εν μια νυκτί. Άρα, λοιπόν, εδώ θ’ αφήσουμε τα κόκαλά μας όσοι θέλουμε ν’ αλλάξουμε το Πανεπιστήμιο. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Ηττηθήκαμε από την αντίδραση ενός χώρου που οργάνωσε την αντίστασή του αμέσως μόλις απειλήθηκαν τα κεκτημένα του. Στη λογική don’t even think to trespass. Κάποιες νίκες, τις φέραμε. Τον πόλεμο της μεταρρύθμισης, όμως, τον χάσαμε. Το καινούργιο παιγνίδι εξακολουθεί να παίζεται με τους παλιούς όρους.

 

Ρωτάτε, λοιπόν, αν θ’ άλλαζε κάτι η δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ. Ξέρετε, το 1975, όταν φτιάξαμε το σημερινό Σύνταγμα, εμείς οι πανεπιστημιακοί ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας. Κατοχυρώσαμε το μονοπώλιό μας συνταγματικά! Μόνον εμείς, είπαμε, θα δικαιούμαστε στη χώρα αυτή να παρέχουμε υπηρεσίες ανώτατης εκπαίδευσης και κανείς άλλος. Και μάλιστα σε δημόσια ΑΕΙ, που θα τα διοικούσαμε κιόλας. Εσύ, κράτος, θα μας έδινες τα λεφτά κι εμείς θα σου λέγαμε πόσα. Συνωστίζονται κατά καιρούς επιχειρηματίες και επαγγελματίες στους προθάλαμους των υπουργικών γραφείων, να τους βγάλουν μια απόφαση, να τους προστατεύσουν λιγάκι, γιατί κινδυνεύουν να κλείσουν από τον ανταγωνισμό. Τίποτα. Δεν αφήνει, λέει, η Έψιλον Έψιλον! Εμείς τι κάναμε; Κατ’ ευθείαν στο Σύνταγμα, παιδιά. Μονοπώλιο, κύριοι! Με συνταγματική βούλα! Και η γενιά του άρθρου 16, ήρθε να πολεμήσει για τα κεκτημένα μας, πριν η γενιά των 580 ευρώ καταλάβει τις Σχολές για να πληρώνει συντάξεις 3.000 της γενιάς του Πολυτεχνείου και του 114, που γέμιζαν τις πλατείες για ν’ ακούσουν και να ψηφίσουν τους πολιτικούς που τους τα τάξανε και θα τους τα δίνανε με τα δανεικά, που τώρα καλούνται να ξοφλήσουν αυτοί με τα 580 μεικτά! 120 είπατε; Καθίστε, συνάδελφοι, μη τυχόν ανακαλύψουν το άρθρο αυτό όσοι πρέπει και μετά ψαχνόμαστε.

 

 

*Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο ΕΚΠΑ.

*Η Λίνα Παπαδοπούλου, είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

*Ο Παναγιώτης Γκλαβίνης, είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στο ΑΠΘ.

3 φορές σχολιάστηκε

  • Άννα Κωνσταντινίδου 11.11.2013

    Είμαι Υποψήφια Διδάκτορας και είμαι περήφανη που φοιτώ σε ελληνικό ΑΕΙ, παρά τις αντίξοες ερευνητικές συνθήκες που αντιμετωπίζω. Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει αποδείξει ότι μπορεί και έχει τη δυνατότητα να "βγάλει" στην αγορά εργασίας άξιους επιστήμονες και ερευνητές. Πολυάριθμα "ελληνικά μυαλά" επανδρώνουν αυτήν την στιγμή τα γνωστότερα Πανεπιστήμια του Κόσμου. Δεν μπορούμε να λιθοβολούμε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο ότι προσφέρει πλημμελή επιστημονική εκπαίδευση και κατάρτιση, αλλά οφείλουμε να κατακρίνουμε το Ελληνικό πανεπιστήμιο ως χώρο εγκόλπωσης πολιτικών σκοπιμοτήτων και πρακτικών. Εννοείται και εξυπακούεται ότι η Εκπαίδευση αφορά και είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών. Ωστόσο, αυτήν την στιγμή υπάρχει απαξίωση των μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων των Ελληνικών Πανεπιστημίων, καθώς αφενός δεν υπάρχουν χρηματοδοτήσεις για έρευνα, αφετέρου οι φοιτητές που παρακολουθούν τα Προγράμματα αυτά (κυρίως των θεωρητικών επιστημών) ενδιαφέρονται για τον τίτλο και μόνο, που θα βάλουν στο βιογραφικό τους μετά το πέρας των σπουδών τους. Επιβάλλεται, σήμερα, σε όλα τα Μεταπτυχιακά Προγράμματα να έχουν ως κύριο και μοναδικό στόχο την Επιστήμη ως έρευνα. Επιπλέον, η ίδια η Ελληνική Πολιτεία, καθώς αδυνατεί αυτήν την στιγμή να διαθέσει κονδύλια για έρευνα, στο "παιχνίδι" των χρηματοδοτοτήσεων οφείλουν και επιβάλλεται να μπουν Μεγάλες Εταιρείες που θα είναι σε θέση να συνδράμουν στην έρευνα. Και όχι, η συμμετοχή Ιδιωτικών Εταιρειών δε σημαίνει αυτόματα ότι το Ελληνικό Πανεπίστημιο θα καταστεί "ιδιωτικό μαγαζάκι" κάποιων. Το αντίθετο θα συμβεί, καθώς ο Έλληνας ερευνητής δε θα βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να αφήσει τη χώρα του, ώστε να μεταβεί σε κάποιο Πανεπιστήμιο του Εξωτερικού προκειμένου να αποπερατώσει την έρευνά του ξοδεύοντας χρήμα και προσφέροντας τις υπηρεσίες του στο εξωτερικό, αφού η Ελλάδα δεν μπορεί να του παρέχει τα ερευνητικά μέσα που έχουν Πανεπιστήμια του Εξωτερικού. Πανεπιστημιακές έδρες του Εξωτερικού "εδράζουν" την έρευνά τους σε ιδιωτικά κονδύλια και δεν έχουν χάσει την εκπαιδευτική τους αίγλη και την ακαδημαϊκή ανεξαρτησία τους. Δυστυχώς, στην Ελλάδα "βλέπουμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος", με συνέπεια Ιδιωτικά Κολλέγια της "κακιάς ώρας" να βγούν σε κάποια χρόνια μπροστά, αρπάζοντας το επιστημονικό προσωπικό που θα έπρεπε να δραστηριοποιείται ερευνητικά και διδακτικά στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Δεν είμαι υπέρ της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης, έτσι, όπως μικροπολιτικά θέλουν αυτήν την στιγμή να την παρουσιάζουν κάποια κόμματα εξουσίας. Είμαι υπέρ της Εκπαίδευσης που θα στηρίζεται στην ανάγκη για προαγωγή της έρευνας και σε ένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο που θα μπορεί ερευνητικά να με κρατήσει στην ίδια μου την χώρα.

  • Gorgi 11.11.2013

    Κα Ηλιοπούλου

    Μα τι νομίζατε; Και οι ακαδημαϊκοί είναι μέρος της κοινωνίας που διαφθείρονται και αυτοί. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι είναι δύσκολο να χάσεις τη βόλεψή σου και αυτά που γίνονται τώρα δεν πιστεύω ότι θα αλλάξουν τίποτα. Όσο για τον υπουργό Παιδείας αυτός είναι "καμμένος" και στο αμφιθέατρο και στην πολιτική..

  • ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ 11.11.2013

    Πρωτοετής φοιτήτρια η κόρη μου, ασχέτως αν μέσα Νοεμβρίου δεν έχει καταφέρει να περάσει την πύλη της εισόδου της σχολής στην οποία με τόσο αγώνα εισήχθη και δεν μπορώ παρά να εκφράσω τη θλίψη ,την απόλυτη απογοήτευσή μου από τη σημερινή εγκατάλειψη του δημόσιου Πανεπιστημίου. Ήλπιζα, περίμενα ή μάλλον είχα την απόλυτη βεβαιότητα ότι τόσοι διακεκριμένοι επιστήμονες που αποτελούν το ακαδημαϊκό δυναμικό των πανεπιστημίων θα είχαν καταφέρει τόσα χρόνια μετά τη δική μου αποφοίτηση, κάτι διαφορετικό ,κάτι μεγάλο προς την κατεύθυνση της αναβάθμισης του Πανεπιστημιακού χώρου. Τώρα με πραγματική απογοήτευση διαπιστώνω ότι όχι μόνο αυτό δεν έχει συμβεί αλλά η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει , έρμαιο οι χώροι των Πανεπιστημίων και όλοι όσοι πρέπει να βρίσκονται σ' αυτούς σε κομματικές νεολαίες κάθε είδους και απόχρωσης και κανείς δε δείχνει να νοιάζεται. Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι να ξεκινήσει κάποια στιγμή μια οργανωμένη προσπάθεια από εσάς, τους πνευματικούς ανθρώπους του τόπου, τους άμεσα εμπλεκόμενους (όσους βέβαια νοιάζονται πραγματικά και αποδεδειγμένα) μια οργανωμένη προσπάθεια εξοβελισμού της ασχήμιας ,της ρύπανσης , της παρωχημένου τύπου κομματικοποίησης από τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια.
    Οι φοιτητές σας στην πλειοψηφία τους , το γνωρίζετε νομίζω, το επιθυμούν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους και θα στέκονταν αρωγοί πολύτιμοι σε οποιαδήποτε τέτοια πρωτοβουλία. Το ίδιο και όλοι εμείς οι γονείς. Αναρωτιέμαι τόσο βαθιές ρίζες έχει ο φόβος , τόσο μεγάλη είναι η τρομοκρατία που διασπείρεται ώστε να μην τολμάτε καν εσείς οι πεφωτισμένοι, (επαναλαμβάνω όσοι αποδεδειγμένα ενδιαφέρεστε για το χώρο που ζείτε και δημιουργείτε) να υψώσετε φωνή αντίδρασης στο αίσχος και να προχωρήσετε σε όλες τις λογικές και σύννομες κινήσεις ώστε να γίνει μια καινούρια αρχή;
    Σας ευχαριστώ Η.Α.

Δώστε το σχόλιο σας ...