Φάκελος πολιτική ανυπακοή. Θα ήσασταν υπέρ ή κατά της Ρόζα Πάρκς;

06.11.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
Aλαμπάμα 1955. Η συλληφθείσα έγχρωμη μοδίστρα Ρόζα Πάρκς
Aλαμπάμα 1955. Η συλληφθείσα έγχρωμη μοδίστρα Ρόζα Πάρκς Flickr © Associated Press Photo
 Το 1978 σύσσωμη η ακαδημαϊκή κοινότητα αντέδρασε στον ψηφισμένο ν.815/78, ζητώντας αρχικά τη μη εφαρμογή και στη συνέχεια την κατάργησή του. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος, Καθ. Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο και ο Κώστας Ζώρας, πρώην Αντιπρύτανης στο Παν/μιο Αιγαίου -αμφότεροι υπέρ των κινητοποιήσεων στα ΑΕΙ-  ρωτάνε ιδεολογικά διάφορους συναδέλφους τους αν είναι αντίθετοι σε κάθε περίπτωση πολιτικής ανυπακοής, ακόμη και απέναντι σε έναν ακραία άδικο νόμο; Θα διαφωνούσανε με τη Ρόζα Πάρκς; Η δυτικογενής αντιπροσωπευτική δημοκρατία προϋποθέτει και την ουσιαστική νομιμοποίηση-δηλαδή κοινωνική συναίνεση- απέναντι σε κάθε εξουσιαστική πράξη-επομένως και νόμο-εκτός από νομιμότητα και τυπική νομιμοποίηση; Η απουσία ουσιαστικής νομιμοποίησης θα μπορούσε να επιφέρει εν μέρει εξουσιαστικές ανατροπές;
 

Αριστείδης Χατζής*: Καταρχήν θα πρέπει να κάνουμε κάποιες διακρίσεις. Η πολιτική ανυπακοή στο πλαίσιο μιας φιλελεύθερης συνταγματικής δημοκρατίας δεν έχει καμία σχέση με την αντίσταση σε ένα αυταρχικό καθεστώς. Είναι πολύ διαφορετικό δηλαδή να στέκεσαι μπροστά στα τανκς στην Πράγα του 1968, στο Πολυτεχνείο του 1973 ή στην Πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου το 1989 και πολύ διαφορετικό να περνάς στην Ελλάδα του 2013 τα διόδια χωρίς να πληρώσεις. Οποιαδήποτε σύγκριση της αντίστασης σε ένα αυταρχικό ή ολοκληρωτικό καθεστώς με την αντίδραση στην εφαρμογή ενός νόμου που έχει θεσπίσει ένα δημοκρατικό κράτος αποτελεί επιπόλαιη και ανιστόρητη ιεροσυλία.

 

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς η πολιτική ανυπακοή έχει το δικό της νόημα. Στο καθεστώς αυτό κυβερνά η πλειοψηφία μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων της. Είναι πιθανό βέβαια μια εκλεγμένη κυβέρνηση να θεσπίσει νόμους που κάποιοι θεωρούν ότι είναι «άδικοι» ή «αναποτελεσματικοί». Όμως στο δημοκρατικό καθεστώς η κυβέρνηση εκφράζει αυθεντικά τη βούληση της πλειοψηφίας. Όσοι θεωρούν το νόμο ακραία άδικο ή αναποτελεσματικό πρέπει να πείσουν αυτήν την πλειοψηφία. Θα έχουν την ευκαιρία να το κάνουν στις εκλογές. Θα έχουν επίσης άλλη μια ευκαιρία στα δικαστήρια (αν ο νόμος είναι αντισυνταγματικός).

Θα πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίζουμε την πολιτική ανυπακοή με προσοχή και σεβασμό. Δεν είναι οποιαδήποτε αντίδραση στο νόμο «πολιτική ανυπακοή». Στην περίπτωση αυτή θα θεωρούσαμε πολιτική ανυπακοή την αντίδραση της Klu Klux Klan στο Civil Rights Act

 

 Διαθέτουν όμως και το όπλο της πολιτικής ανυπακοής. Το όπλο αυτό είναι πολύτιμο σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία και θα πρέπει να χρησιμοποιείται με μεγάλη προσοχή. Θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ανάλογη σοβαρότητα που αρμόζει στον στόχο που έχει: τη βελτίωση και προστασία του κράτους δικαίου. Έτσι, σύμφωνα με τους σημαντικότερους πολιτικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα, η πολιτική ανυπακοή έχει κάποιες προϋποθέσεις: θα πρέπει να ασκείται δημόσια, με τρόπο μη-βίαιο και να έχει σαν στόχο να πείσει την κυβέρνηση ή την πλειοψηφία να αλλάξει έναν κανόνα δικαίου ή μια κρατική πολιτική. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι επιπλέον η εξής: αυτός που αποφασίζει να μην υπακούσει σε ένα νόμο που θεωρεί άδικο θα πρέπει να δεχτεί τις συνέπειες των πράξεών του και συγκεκριμένα να αποδεχτεί τις κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος για την παραβίασή του. Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύει ότι η άρνηση υπακοής στο νόμο δεν έχει οπορτουνιστικό χαρακτήρα αλλά αντίθετα αποτελεί συμβολική προσπάθεια αποκατάστασης των αρχών του κράτους δικαίου.

 

Έτσι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της πολιτικής ανυπακοής πράξεις που δεν γίνονται δημόσια ή γίνονται πίσω από κουκούλες, πράξεις βίαιες, πράξεις αυθαιρεσίας και καταστροφής, πράξεις που αποτελούν απλά άρνηση συμμόρφωσης σε ένα νόμο που δεν παραβιάζει τις αρχές του κράτους δικαίου αλλά απλά δεν μας αρέσει ή δεν μας συμφέρει. Δεν αποτελούν πράξεις πολιτικής ανυπακοής οι προσπάθειες ενός κόμματος να υπονομεύσει την πολιτική της κυβέρνησης για να τη διαδεχθεί στην εξουσία. Δεν αποτελούν πράξεις πολιτικής ανυπακοής οι συνήθεις πρακτικές της δημαγωγίας και του λαϊκισμού.

 

Δεν θα πρέπει λοιπόν να συγχέουμε την πολιτική ανυπακοή με τη διεκδίκηση ή υπεράσπιση προνομίων από τις ομάδες πίεσης (από αυτούς που οι συνάδελφοι Πελαγίδης & Μητσόπουλος ονομάζουν γλαφυρά «Οι Βίκινγκς»). Είναι δε επιπλέον και γελοίο να ταυτίζουμε την πολιτική ανυπακοή με το free-riding, τη συμπεριφορά δηλαδή του τζαμπατζή (στα διόδια ή στο μετρό). Στην πρώτη περίπτωση η αντίδραση είναι καθαρά ευκαιριακή. Στη δεύτερη η άρνηση πληρωμής προσδίδει ένα όφελος στον «ανυπάκουο» που επωμίζεται όμως ως κόστος το σύνολο της κοινωνίας. Θα πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίζουμε την πολιτική ανυπακοή με προσοχή και σεβασμό. Δεν είναι οποιαδήποτε αντίδραση στο νόμο «πολιτική ανυπακοή». Στην περίπτωση αυτή θα θεωρούσαμε πολιτική ανυπακοή την αντίδραση της Klu Klux Klan στο Civil Rights Act ή της Ελληνικής Εκκλησίας στην αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες. Οι αντιδράσεις των «διανεμητικών συσπειρώσεων», των ομάδων δηλαδή πίεσης που απλά θέλουν να διατηρήσουν προνόμια ή να ελέγχουν τον επαγγελματικό τους χώρο παραμένοντας ανεξέλεγκτοι από την κοινωνία που τους χρηματοδοτεί δεν αποτελεί πολιτική ανυπακοή. Είναι τόσο φαιδρό όσο το να συγκρίνεις τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με τη Ρόζα Παρκς.

 

Για το ζήτημα της συναίνεσης θα προσθέσω μόνο τα εξής: κάθε νόμος επιφέρει κόστος σε κάποιους: Η απαγόρευση της ανθρωποκτονίας επιφέρει κόστος στους δολοφόνους. Η απαγόρευση του βιασμού στους βιαστές. Η απαγόρευση της ληστείας στους μαφιόζους. Προφανώς δεν χρειαζόμαστε τη συναίνεσή τους. Χρειαζόμαστε συναίνεση για την απόλυση όσων εργάζονται στο δημόσιο με πλαστά πτυχία; Όχι βέβαια. Χρειαζόμαστε τη συναίνεση για την αφαίρεση προνομίων όσων απομυζούσαν την ελληνική κοινωνία όσο διατηρούσαν τα προνόμια αυτά; Όχι. Χρειαζόμαστε τη συναίνεση των καταστροφέων του ελληνικού πανεπιστημίου, αυτών που το μετέτρεψαν σε σκουπιδότοπο, αυτών που το υποβάθμισαν ακαδημαϊκά, αυτών που το χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο πολιτικής καριέρας, αυτών που το χρησιμοποιούν ως όργανο πολιτικής επικράτησης των κομματικών σχηματισμών που εκπροσωπούν;

 

Λίνα Παπαδοπούλου*: Προφανώς και είμαι με τη Ρόζα Παρκς και τη δική της πολιτική ανυπακοή, καθώς θίγεται άμεσα η αξιοπρέπειά της ως ανθρώπου, εφόσον υφίσταται αρνητική διάκριση λόγω χρώματος – σε αντίθεση με τους Έλληνες ‘ανυπάκουους’ που φαντασιώνονται εχθρούς, οι δήθεν αριστεροί φοιτητές φαντασιώνονται καπιταλιστές που θέλουν να αγοράσουν τα Πανεπιστήμια, οι δήθεν πατριώτες φαντασιώνονται μετανάστες που τάχα παίρνουν τις δουλειές από τους Έλληνες. Όμως ούτε το Πανεπιστήμιο θέλει να κανείς αγοράσει, ούτε τις δουλειές των μεταναστών επιθυμούν οι Έλληνες.

 

Η Ρόζα Παρκς δεν ασκεί βία, αλλά αντιστέκεται στη βία – σε αντίθεση με τους Έλληνες ‘ανυπάκουους’ που με τη βία ακυρώνουν π.χ. εκλογές στα Πανεπιστήμια. Η Ροζα Παρκς δεν υπακούει, ενώ ξέρει πως θα συλληφθεί και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την πράξη της ηρωική και κινητοποιεί τους ομοφύλους της – σε αντίθεση με τους Έλληνες ‘ανυπάκουους’ που απολαμβάνουν ασυλία από κάθε είδους κυρώσεις· αυτό όμως δεν είναι ανυπακοή αλλά τζάμπα μαγκιά. Μετά την ανυπακοή της Ρόζα Παρκς, οι έγχρωμοι της Αλαμπάμα, αλλά και λευκοί, μποϋκοτάρουν τα λεωφορεία και οργανώνουν εναλλακτικούς τρόπους για τη μεταφορά τους – σε αντίθεση με τους Έλληνες ‘ανυπάκουους’ που καταλαμβάνουν τις δημόσιες υπηρεσίες, αναστέλλουν τη λειτουργία των Πανεπιστημίων, για να μην εξυπηρετείται κανείς, διασφαλίζοντας βεβαίως τη μισθοδοσία των εργαζομένων που δεν εργάζονται. Εξάλλου η Ρόζα Παρκς δικαιώνεται στο δικαστήριο. Η πράξη της ανάγεται στις θεμελιώδεις αρχές του αμερικανικού Συντάγματος. Δεν είναι αυθαίρετη, όπως οι περισσότερες των ‘ανυπάκουων’ Ελλήνων,  που κάθε παρανομία, από το παρκάρισμα πάνω στο πεζοδρόμιο, μέχρι τη φοροδιαφυγή, την ονομάζουν ‘ανυπακοή’ και απαιτούν να μείνει στο νομικό απυρόβλητο ως τέτοια.  

 

Παναγιώτης Γκλαβίνης*: Εγώ, πάλι, συνάδελφοι, είμαι υπέρ της πολιτικής ανυπακοής μιας νέας γενιάς, που της έχουμε υπονομεύσει το μέλλον, της θέτουμε εμπόδια παντού και τα υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια, χρησιμοποιώντας το βαθύ κράτος σε όλα τα επίπεδα για να ενισχύσουμε την αντίστασή μας και να προστατεύσουμε τα κεκτημένα μας. Και μάλιστα στ’ όνομά της! Βάζοντάς την να σηκώνει και πανό με τα δικά μας συνθήματα κόντρα στα δικά της συμφέροντα. Συνθήματα εμπνεύσεως 815, εν προκειμένω. Τι πρότυπο κι αυτό! Προσωπικά, δεν έζησα αυτή την επανάσταση, ζω, όμως, το Πανεπιστήμιό της! Αυτό είναι το Πανεπιστήμιο που ονειρευτήκατε το ’78, συνάδελφοι, μιας και επικαλείστε τον 815; Την απεργία των 100 ημερών, την εμφανίζετε ως πρότυπο για τη νέα γενιά; Ελάτε, νέοι μας, να σας δείξουμε πώς αγωνιστήκαμε για να σας φτιάξουμε ένα Πανεπιστήμιο όπου κάνετε πως σπουδάζετε όταν δεν μας το κλείνετε κι εμείς κάνουμε πως σας εκπαιδεύουμε όταν δεν σας το κλείνουμε; Η γενιά αυτή, δυστυχώς, σάς είναι πολιτικά υπάκουη. Θέλω, λοιπόν, μια νεολαία πολιτικά ανυπάκουη στην κυρίαρχη ιδεολογία που έσπειρε η αριστερά στα πανεπιστήμια και καλλιέργησαν όλες οι κυβερνήσεις μεταπολιτευτικά στην οικονομία και την κοινωνία. Και σήμερα θερίζουμε θύελλες. Κι εσείς, μάς καλείτε τώρα να επαναστατήσουμε. Αλήθεια, πού ψάχνετε τούς επαναστάτες, συνάδελφοι;

«Την κοινήν γνώμην αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να την διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν», είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1930

 

Στα ανυπάκουα παιδιά που καταλαμβάνουν το ανυπεράσπιστο Πανεπιστήμιο; Ε, λοιπόν, όχι, δεν είμαι με τη Rosa Parks. Διότι, πολιτικά, δεν δίνω λύση αν «είμαι» έτσι απλά με τη Rosa Parks. Και λοιπόν; Είμαι με τη Rosa Parks και καθάρισα; Πολιτικά δίνω λύση αν είμαι π.χ. με τον εισπράκτορα, που θα υποχρεώσει τον κύριο που πήγε να σηκώσει τη Rosa Parks από τη θέση της, να καθίσει πίσω και ν’ αφήσει την κοπέλα ήσυχη στη δική της θέση στη ζωή. Πολιτικά δίνω λύση αν άρω τους φραγμούς που θέτει στη νέα γενιά μια οικονομία και μια κοινωνία εθισμένες στην προστασία μιας ελλειμματικής και δανεικής ευφορίας. Αν θωρακίσω τις δικές της ευκαιρίες να διεκδικήσει μια θέση στο αύριο.

 

Στο ζήτημα της νομιμοποίησης θεωρώ ότι κάθε εξουσία πρέπει να νομιμοποιείται. Σε αντίθεση με τη νομιμότητα άσκησης της εξουσίας σ’ ένα κράτος δικαίου, η νομιμοποίησή της έχει πολλούς δυνητικούς εκφραστές: από τον στενό κύκλο των αποδεκτών ενός νόμου και τον ευρύτερο των ψηφοφόρων, του εκλογικού σώματος ή της κοινής γνώμης, μέχρι την κοινωνία, την πλατεία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης· την γενιά που φεύγει, τη γενιά που έρχεται, τις γενιές που δεν ήρθαν ακόμη· την ίδια την Ιστορία τελικά, που θα γράψει για τις Κυβερνήσεις που εξελέγησαν για να διαχειριστούν τα δημόσια πράγματα, αλλά και να αντιμετωπίσουν μια έκτακτη κατάσταση. Πώς την αντιμετώπισαν; Ακολουθώντας την κοινή γνώμη; «Την κοινήν γνώμην αν δεν την έχω σύμφωνον, εννοώ να την διαπαιδαγωγήσω και όχι να παρασύρομαι από αυτήν», είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1930 κατά τη συζήτηση για την επικύρωση των ελληνοτουρκικών συμφωνιών στη Βουλή. Πώς την διαπαιδαγωγήσαμε εμείς την κοινή γνώμη, αγαπητοί συνάδελφοι, που υποτίθεται ότι ξέραμε κάτι παραπάνω από τον απλό λαό; Τι να πρωτοθυμηθώ, άραγε; Τον νομικό λαϊκισμό για την απώλεια της κυριαρχίας μας με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης διευκόλυνσης; Ή, στα καθ’ ημάς, την πρόκληση σε στάση με την επίκληση του συνταγματικού πατριωτισμού για να ξανακάνουμε με τον ν. 4009 ό,τι με τον 815;

 

Στον δυτικό κόσμο, τις ιστορικές ανατροπές, τις κάνουν πλέον οι αγορές, που τώρα πια μας υποβάθμισαν σε αναδυόμενη οικονομία από αναπτυγμένη που ήμασταν. Κάπως έτσι αλλάζει ο κόσμος στη Δύση σήμερα. Δεν αλλάζει ούτε με δικτατορίες στο εσωτερικό, ούτε με κατακτήσεις από το εξωτερικό. Κανείς δεν μας εγγυόταν ότι θα παραμέναμε αναπτυγμένοι για πάντα. Τώρα, λοιπόν, οι αγορές πιστεύουν ότι γίναμε αναδυόμενη χώρα. Οι εταίροι μας, ωστόσο, μας συμπεριφέρονται ακόμη ως αναπτυγμένη. Μέχρι πότε; Αν δεν αναστρέψουμε την οικονομική πραγματικότητα που τείνει να μας αλλάξει κατηγορία, πιστεύουμε ότι θα διατηρήσουμε για πάντα την ασφάλεια και την προοπτική της αναπτυγμένης χώρας που δικαίω είμαστε ακόμη; Ποιός νομιμοποιείται να αποφασίσει γι’ αυτό; Ποιος θ’ απολογηθεί στις επόμενες γενιές για τον υποβιβασμό μας; Το Σύνταγμα δεν εγγυάται ότι θα παραμείνουμε αναπτυγμένοι, ώστε να διαθέτουμε σε επάρκεια τα μέσα εκείνα ώστε να συνεχίσουμε να ασκούμε τις κοινωνικές πολιτικές που επιτάσσει. Κανένα Σύνταγμα δεν μπορεί να διατάξει τις αγορές να μας ξαναδανείσουν. Αν, όμως, δεν το κάνουν κάποια στιγμή στο εγγύτατο μέλλον, τότε σίγουρα θ’ αλλάξουμε και επίσημα κατηγορία και μια τέτοια ευθύνη απέναντι στη νέα γενιά, απέναντι στην Ιστορία αυτού του τόπου, εγώ προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος να την αναλάβω. Γι’ αυτό θα πάω με το ρεύμα και θα κάνω ό,τι απαιτείται ώστε να επαναφέρω τη χώρα μου στις αγορές το συντομότερο δυνατόν. Για να παραμείνει η Ελλάδα στη θέση που με πολύ κόπο και αίμα κατέκτησε. Για να έχει ο λαός της ασφάλεια και προοπτική σ’ έναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο. Γιατί πλέον δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο αυτό. Ο κόσμος άνοιξε και υπάρχουν κι άλλοι λαοί που δικαιούνται ό,τι διεκδικούσαμε κι εμείς για τον δικό μας. Ε, λοιπόν, οι πόροι δεν φτάνουν για όλους μας. Ας πούμε επιτέλους την αλήθεια στο λαό μας. Είμαστε οι προνομιούχοι του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Ακόμη… Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ρωτήστε τους αναδυόμενους, στην οικογένεια των οποίων κινδυνεύουμε σιγά-σιγά να ενταχθούμε

 

 

 

*Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο ΕΚΠΑ.

*Η Λίνα Παπαδοπούλου, είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

*Ο Παναγιώτης Γκλαβίνης, είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου στο ΑΠΘ.

13 φορές σχολιάστηκε

  • Πολιτης 18.03.2014

    Καλησπέρα αξιότιμοι συνομιλητές. επιτρέψτε μου να σας πω ότι η μη τήρηση των όρων που απορρέουν εκ των δανειακών συμβάσεων επί σκοπό, από την εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα να ζει όπως και προ μνημονίου η εκτελεστική εξουσία πάντα παράγει την αναξιοπιστία ενός φαύλου κράτους προς την διεθνή οικονομική κοινότητα και μάλιστα τα υποσχόμενα ως υποτίθεται πρόβλεψη εσόδων νομοθετουνται τα οποία αυτά δεν τηρούνται δημιουργούν όμως το νομικό πλαίσιο ψευδώς να δεσμεύει για λόγους εθνικής ανάγκης το υπουργείο οικονομικών τον ελληνα πολίτη να εχει οποιαδήποτε τύχη σε ελληνικά δικαστήρια καθώς αυτά δεσμεύονται από νομικό πλαίσιο που εχει ψηφισθεί στο ελληνικό κοινοβούλιο που απώτερο σκοπό και ρόλο ο νόμος είχε τον δόλο να υφαρπάξουμε άλλη μια δόση από τους πιστωτές! χωρίς ποτέ να τηρούμε τα υπογεγραμμενα από εμάς ως κράτος! Σας επισυνάπτω σχετική μου καταγγελία προς το φαύλο δυστυχώς κράτος! http://www.hdb-ag.de/?page_id=88&lang=gr

  • Nikos Markatos 09.11.2013

    Αγαπητη κ.Παπαδοπουλου ,
    Ανω του 70% των( 'ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ' δημοσκοπησεων ) ερωτηθεντων ειναι κατα αυτης της κυβερνησης,μονο εσεις δεν το βλεπετε?
    Αλλωστε η θεση μου ηταν οτι η κυβερνηση εχασε την Δημ.νομιμοποιηση γιατι δεν εφηρμοσε το προγραμμα για το οποιο ψηφιστηκε, οχι για το ποσοι το αντιλαμβανονται.
    Επισης ΔΕΝ μιλησα για αντισυνταγματικοτητα των 50 και δεν με ενδιαφερει το τυπικο αλλα το ουσιαστικο του θεματος,δηλαδη οτι μια κυβερνηση μειοψηφιας μετατρεπεται σε πλειοψηφια ,διαστρεβλωνοντας τη λαικη εντολη
    Καλο Σ/Κ

  • Λίνα Παπαδοπούλου 09.11.2013

    Αγαπητέ κ Μαρκάτε,
    με ρωτάτε
    "Γιατι πρεπει να βγουμε ολοι στο δρομο δηλαδη για να το δουμε;"
    μα για να το δούμε όλοι -ή έστω οι περισσότεροι- και όχι μόνο εσείς -ή έστω λίγοι.
    Όσο για την αντισυνταγματικότητα του μπόνους των 50 εδρών όταν το πρώτο κόμμα δεν εξασφαλίζει απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή ούτε με αυτό, θα συμφωνήσω μαζί σας (δείτε και εδώ: http://www.unitedreporters.gr/news/GR/Politiki_Oikonomia/Politiki_LOikonomia/Antisyntagmatiko_to_mponoys_ton_50_edron_sto_proto_komma,
    και θεωρώ ότι θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να είχε προσφύγει σχετικά στο ΑΕΔ to 2012.
    με εκτίμηση,
    λίνα π

  • Λίνα Παπαδοπούλου 09.11.2013

    Αγαπητέ Νίκανδρε,
    χαίρομαι που συμφωνούμε ότι έχει "τεντωθεί περίεργα ο όρος βία" και ότι αυτό που έκανε η Παρκς ήταν μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή, όπως σημειώνω και στην πρώτη μου απάντηση παραπάνω, η οποία και κρίθηκε από τα αρμόδια όργανα του κράτους τα δικαστήρια.
    με εκτίμηση,
    λίνα π

  • Nikos Markatos 09.11.2013

    Αγαπητη κ. Παπαδοπουλου ,
    Δυστυχως δεν αντιλαμβανομαι απο που βγαλατε το συμπερασμα οτι εννοουσα οτι η Κυβερνηση εχασε τη δημοκρατικη νομιμοποιηση επειδη....το λεω εγω!!Μακρυα απο εμενα κατι τετοιο.
    Την εχασε γιατι εξελεγη υποσχομενη αλλα (βλεπε Ζαππεια ),τα 18 σημεια του προγραμματος της (παρακαλω διαβαστε τα) και αλλα πραττει.
    Αλλωστε και οι (υπερ της προφανως) δημοσκοπησεις δινουν 23+6%(?) που ασφαλως δεν αποτελουν νομιμοποιηση (Δωρο 50 εδρων κτλ ).Γιατι πρεπει να βγουμε ολοι στο δρομο δηλαδη για να το δουμε.
    Με εκτιμηση
    ΝΜ

Δώστε το σχόλιο σας ...