Αιώνιοι φοιτητές και αιώνια απόντες ακαδημαϊκοί δάσκαλοι

19.11.2013
  • Γραμματοσειρά
    - +
    K2_DOUBLE_INCREASE_FONT_SIZE
Πανεπιστημιακό αμφιθέατρο
Πανεπιστημιακό αμφιθέατρο Flickr © Εφημερίδα ΠΡΙΝ
Άσυλο σε παράνομες δραστηριότητες και βίαιες ομάδες, αιώνιοι φοιτητές που εξευτελίζουν τα προγράμματα σπουδών, ο μικρός (πραγματικός) αριθμός ωρών διδασκαλίας, οι ελάχιστες ώρες που αφιερώνουν στη διδασκαλία και τους φοιτητές τους αρκετοί ακαδημαϊκοί, οι τρεις εξεταστικές περίοδοι που κρατούν στην καλύτερη περίπτωση τρεις μήνες, η ισχύς που έχουν στα ΑΕΙ τα κομματικά φοιτητικά παραρτήματα και οι ολιγάριθμες πλην δυναμικές και βίαιες ακραίες ομάδες. O Αριστείδης Χατζής, Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών (Ε.Κ.Π.Α) αναρωτιέται αν μια καλή αρχή για την προάσπιση του κύρους του Πανεπιστημίου είναι η αντίδραση σε τέτοια φαινόμενα που εκθέτουν το πανεπιστήμιο και προσβάλλουν την ακαδημαϊκή ελευθερία;

 

 

 

Γιώργος Κατρούγκαλος*: Από τα επιμέρους υποερωτήματα θεωρώ ότι βασιμότητα έχει μόνον το (δ). Πράγματι, και κατά την δική μου αντίληψη πολλοί από εμάς, ιδίως καθηγητές της πρώτης βαθμίδας, δεν αφιερώνουν στη διδασκαλία και τους φοιτητές τους τον χρόνο που απαιτεί η ιδιότητα του πανεπιστημιακού δασκάλου. Το να εκμεταλλεύεται ο πρωτοβάθμιος το λέκτορα «του», στέλνοντας τον να κάνει και δικά του μαθήματα, αποτελεί δείγμα εκδήλωσης της εξουσίας του, που διευκολύνει η (αντι)μεταρρύθμιση, με τις διακρίσεις που εισάγει σε βάρος των χαμηλότερων βαθμίδων.

 

 Θυμάμαι ακόμη την εικόνα του υφηγητή (του ανάλογου του σημερινού επίκουρου) του καθηγητή του ρωμαϊκού δικαίου, όταν ήμουν στο πρώτο έτος το 1980, λίγο πριν από το νόμο πλαίσιο, σιωπηλός να τον ακολουθεί κρατώντας του την τσάντα. Ο ρόλος του ήταν να στέκεται όρθιος και σιωπηλός κατά την διάρκεια της παράδοσης και να σβήνει τον πίνακα, με ένα νεύμα του καθηγητή της έδρας. Αυτές τις πρακτικές ανέτρεψε, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις μεταγενέστερες στρεβλώσεις, η αντίληψη περί σωματειακού και όχι ιδρυματικού ΑΕΙ που καθιέρωσε ο νόμος πλαίσιο. Ως προς τις αδυναμίες της συμμετοχής ισχύει ο γενικός κανόνας: τα προβλήματα της δημοκρατίας αντιμετωπίζονται μόνο με περισσότερη, όχι με λιγότερη δημοκρατία.

Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί οι λεγόμενοι αιώνιοι φοιτητές αποτελούν πρόβλημα και γιατί εξευτελίζουν τα προγράμματα των σπουδών, αφού  υπάρχουν μόνο στις μνήμες των υπολογιστών

 

 

Nίκος Μαρκάτος*: Α) Σχετικά με το άσυλο παρακαλώ δείτε εδώ τι ακριβώς πιστεύω. Β) Κατά την άποψή μου οι αιώνιοι φοιτητές δεν αποτελούν πρόβλημα. Βέβαια ομιλώ από την πείρα μου στο ΕΜΠ, όπου ο αριθμός τους είναι  περιορισμένος. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να αποτελούν και δεν αντιλαμβάνομαι πως εξευτελίζουν τα προγράμματα των σπουδών, αφού  υπάρχουν μόνο στις μνήμες των υπολογιστών. Γ) Δεν είναι, εν γένει, αληθές αυτό που λέτε για τον μικρό αριθμό διδακτικών ωρών. Έχοντας διδάξει στο Imperial College και στα Πανεπιστήμια του Cambridge, Greenwich και Surrey, σας διαβεβαιώνω ότι οι 35, κατά μέσο όρο, εβδομαδιαίες ώρες διδασκαλίας στο ΕΜΠ (συν εργαστήρια κτλ) είναι αντιθέτως πολύ υπερβολικές. Δ) Για τους ακαδημαϊκούς που ελάχιστες ώρες αφιερώνουν στη διδασκαλία εμείς τους ανεχόμαστε και βοηθάμε και την εξέλιξη τους. Ε) Οι τρείς εξεταστικές περίοδοι (Φεβρουάριος, Ιούλιος, Σεπτέμβριος) είναι ικανοποιητικές και διαρκούν περί τις 9 εβδομάδες (Προσωπικά είμαι υπέρ της κατάργησης των εξετάσεων και της αντικατάστασης τους από διαδικτυακή αξιολόγηση, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

 

Στ) Το Πανεπιστήμιο είναι ο φυσικός χώρος ανάπτυξης της Πολιτικής Συνείδησης την Νεολαίας. Πολιτικής και ΟΧΙ κομματικής είναι η λέξη κλειδί. Δυστυχώς, τα κόμματα εξουσίας άλωσαν τον χώρο, και ως αντίδραση   δημιουργήθηκαν και οι άλλες ‘’δυναμικές’’ ομάδες. Θεωρώ ότι μια καλή αρχή θα ήταν η επαναξιολόγηση του τι θεωρούμε Πανεπιστημιακή Παιδεία. Μια καλή Παιδεία που πρέπει να περιλαμβάνει λίγες ώρες τυπικής από έδρας διδασκαλίας, περισσότερες ώρες ‘’άτυπης’’ αλληλεπίδρασης καθηγητή-σπουδαστή, και ακόμα περισσότερες ώρες ατομικής εργασίας, επί ασκήσεων, δοκιμίων, θεμάτων. Διαρκής αξιολόγηση και όχι στεγνές και άγευστες εξεταστικές περιόδους. Αυτά απαιτούν περισσότερη δουλειά από εμάς.

 

Ο σπουδαστής θα σεβαστεί τον καθηγητή και τον χώρο, όταν τον σεβαστεί ο καθηγητής και ο χώρος. Οι νέοι, ευτυχώς, δεν πιστεύουν στην λογική την αυθεντίας αλλά στην αυθεντία της λογικής. Σέβονται όχι τα αξιώματα αλλά το περιεχόμενο αυτών που τα φέρουν. Και θα συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι πολλοί φέροντες αξιώματα δεν τα αξίζουν και η Νεολαία το βλέπει και δεν έχει λόγο, ως μη διαμπλεκόμενη ακόμη, να συμβιβαστεί όπως κάποιοι από εμάς τους μεγαλύτερους. Όμως καμία ‘αρχή’ δεν θα πετύχει αν δεν κατανοήσουμε και σταθούμε δίπλα στους νέους. 

 

Όλοι μιλούν για τη βία των ‘γνωστών ομάδων’ στα πανεπιστήμια ,των χούλιγκανς, των «γνωστών-αγνώστων», (διεκδικώ την πατρότητα της ‘έκφρασης’), της αστυνομίας , των αλλοδαπών κ.α. Κανείς όμως, ούτε καν η λεγόμενη πνευματική ηγεσία, δε μίλησε για τη βία της αδικίας που ζει η Νεολαία. Ζει τη βία των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Των ισχυρών που μπορούν και ξεπερνούν νόμους και αρχές και των αδύναμων που όλα τα υποφέρουν, τη γραφειοκρατία, την αυθαιρεσία, τη ρουσφετολογία, τη διαφθορά. Ζει τη βία του εξευτελισμού της προσωπικότητας, όταν τους ζητούν κομματική υποταγή για μια δουλειά. Ζει τη βία του εξευτελισμού των πτυχίων που δεν έχουν αντίκρισμα στην προοπτική εργασίας. Ο νέος ζει χωρίς να μπορεί να φτιάξει οικογένεια, με ανασφάλιστη εργασία, με εργασία χωρίς προοπτική, με ανεργία. Τη βία της έλλειψης πρόνοιας, συμπόνιας, ανθρωπιάς στη Διοίκηση, στους δρόμους, στις πόλεις μας. Και ξαφνικά εμείς οι αστοί, δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, έμποροι, κτλ. βλέπουμε τους γιους και τις κόρες μας να στήνουν οδοφράγματα. Γιατί απορούμε; Αυτός ο κόσμος μας, αυτή η Δημοκρατία της Απάτης, δεν τους χωράει. Έχουμε χάσει την επαφή με τους νέους.  Αναρωτηθήκαμε ποτέ πώς ζούνε, καταλαβαίνουμε το νόημα του θυμού τους; Αμφιβάλλω.

 

 

Νίκος Μαρκάτος είναι ομότιμος καθηγητής του Ε.Μ.Π και πρώην πρύτανης στο ίδιο Πανεπιστήμιο.

Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

10 φορές σχολιάστηκε

  • ΣΙΜΟΣ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ 21.11.2013

    Ο όρος «αιώνιος φοιτητής» είναι παραπλανητικός και ρατσιστικός. Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν οργανωθεί από το έτος 1837 με βάση το γερμανικό μοντέλο γι’ αυτό το λόγο έχουν αυτή τη μονότονα επαναλαμβανόμενη διάταξη (η φοιτητική ιδιότητα αποκτάται δια της εγγραφής στην οικεία σχολή και απεμπολείται με τη λήψη πτυχίου ή το πέρας του φυσικού προσώπου ή με οικειοθελή παραίτηση ή εάν δεν ανανεωθεί η δήλωση εγγραφής κλπ). Μόνο τα αγγλοσαξωνικού τύπου ιδρύματα ακολουθούν διαφορετικό σύστημα πχ αυστηρό χρονικό όριο σπουδών, δύο το πολύ εξετάσεις για κάθε μάθημα με ποινή διαγραφής κλπ. Το αγγλοσαξωνικό σύστημα το έχει υιοθετήσει και το πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτε, γιατί το κυπριακό κράτος εξολοκλήρου έχει υιοθετήσει το βρετανικό σύστημα διοίκησης από την εποχή της αποικιοκρατίας και της συνθήκης Ζυρίχης Λονδίνου (αυτό εκτείνεται σε όλη ανεξαιρέτως τη δημόσια διοίκησή του, το σύστημα δικαιοσύνης και δικαστηρίων, τη δομή των τριών εξουσιών, το προεδρικό πολίτευμα που είναι αμερικάνικου τύπου κλπ). Το ότι έχουν οι ΗΠΑ ή ο Καναδάς ή η Βρετανία , η Ιρλανδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία αυτή τη στρουκτούρα δεν συνεπάγεται ότι σώνει και καλά πρέπει να το υιοθετήσει και η Ελλάδα που είναι σαφώς μια χώρα λιγότερο ανεπτυγμένη και οσημέραι πτωχότερη. Με δύο λόγια δεν μπορεί στα πανεπιστήμια να είμαστε Αμερική και στα εισοδήματα ή τις υποδομές να είμαστε Ουγκάντα. Δυστυχώς πολύς κόσμος συγκρίνει μεγέθη που είναι ανόμοια, ποιοτικώς διαφορετικά και δεν επιδέχονται συγκρίσεως.
    Η Ελλάδα από συστάσεως του θεσμού του ΕΚΠΑ ακολουθεί το γερμανικό σύστημα / βαυαρικό σύστημα, και το ίδιο συμβαίνει στην Γερμανία, την Αυστρία, τις σκανδιναβικές χώρες και την Πορτογαλία. Η Ισπανία έχει ένα περισσότερο εντατικοποιημένο μοντέλο σπουδών όπως και η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και η Ελβετία. Αυτές οι τελευταίες χώρες ακολουθούν ένα τρίτο μοντέλο περισσότερο πολύπλοκο, το γαλλικό, που έχει διάφορα πιο σύνθετα χαρακτηριστικά, αλλά οι φωστήρες που πλαισίωναν την κυρία Γιαννάκου ή την κυρία Διαμαντοπούλου απαξίωσαν να ασχοληθούν με το γαλλικό πρότυπο και θέλησαν να κάνουν την Ελλάδα νέα Καλιφόρνια! Σε γενικές γραμμές το γερμανικό μοντέλο χαρακτηρίζεται από τη μαζικότητα των σπουδαστών ενώ το αγγλοσαξωνικό μοντέλο έχει περισσότερο κολεγιακό στυλ.
    Η ουσία του πράγματος είναι ότι τα ελληνικά ΑΕΙ διαθέτουν πακέτο μαθημάτων τρείς φορές μεγαλύτερο ποσοτικά σε σχέση με το αγγλοσαξωνικό μοντέλο και είναι χαρακτηριστικό ότι οι έλληνες φοιτητές αντιμετωπίζουν εξετάσεις πολύ αυστηρότερες απ’ ο,τι οι αμερικανοί συνάδελφοί τους (ο Έλληνας φοιτητής μπορεί να κόβεται σαν να είναι καρότο λόγω της ενδεχόμενης αυθαιρεσίας του καθηγητή του). Αυτά τα στοιχεία τα αποσιωπούν οι συκοφάντες των ελληνικών σχολών, γιατί δεν συμφέρουν το καθεστώς. Μάλιστα δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι πολλοί απόφοιτοι ξένων, ομοταγών ΑΕΙ, οι οποίοι είχαν σπάσει τα μούτρα τους στις εδώ πανελλαδικές εξετάσεις, αφού γύρισαν στην πατρίδα μαζί με το πτυχίο που αγόρασαν στο εξωτερικό, τα βρήκαν μπαστούνια στο παλιό ΔΙΚΑΤΣΑ νυν ΔΟΑΤΑΠ γιατί αποδείχτηκε πως ήσαν αστοιχείωτοι με βάση τις ελληνικές προδιαγραφές ! Αφετέρου είναι γνωστό ότι στις χώρες όπου ακολουθείται το ίδιο μοντέλο με το δικό μας (Γερμανία) μετά το έκτο έτος εισπράττονται ορισμένα δίδακτρα και εξέταστρα (συμβολικά και προσιτά δίδακτρα), οπότε πιέζεται ο σπουδαστής να δείξει μεγαλύτερη σοβαρότητα στη μελέτη του (στην Ιταλία μάλιστα τα δίδακτρα υπάρχουν από το πρώτο έτος). Το ίδιο θα έπρεπε να συμβεί και στην Ελλάδα, ώστε να δουν μερικά πλουσιόπαιδα πώς βγαίνει το ημερομίσθιο. Δεν υπάρχει αντισυνταγματικότητα αυτού του μέτρου, διότι με την ίδια λογική τα ελληνικά μεταπτυχιακά προγράμματα θα ήσαν αντισυνταγματικά ενόψει του άρθρου 16 Σ.
    Η συζήτηση περί αιωνίων φοιτητών δείχνει την προσπάθεια της άρχουσας κοινωνικής τάξης, δηλαδή των κοινωνικών στρωμάτων που ήδη απολαμβάνουν ευμάρεια και ευρωστία, να εισαγάγει πρόσθετους φραγμούς στη δυνατότητα της μόρφωσης και να οδηγήσει οριστικά πλέον μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα στο περιθώριο (εργαζομένους φοιτητές, αρρώστους σπουδαστές, ορφανούς και αναπήρους, παιδιά διαλυμένων οικογενειών, επαρχιώτες σπουδαστές που δεν έχουν κατάλυμα, άλλους φοιτητές σεισμόπληκτους ή άστεγους λόγω της κρίσης, κοπέλες που αντιμετώπισαν μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη και δεν διάλεξαν την εύκολη λύση της έκτρωσης, εφέδρους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού που έχουν ταυτόχρονα τη φοιτητική ιδιότητα και αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του στρατεύματος κλπ). Οι αργοπορημένοι φοιτητές δεν κοστίζουν απολύτως τίποτε στο κράτος ή το φορολογούμενο, διότι μετά το έκτο έτος διακόπτονται όλα τα δικαιώματα της ούτως ή άλλως αποψιλωμένης μέριμνας (βιβλία, φάρμακα, σίτιση, στέγαση στις υποβαθμισμένες εστίες, εισιτήρια κλπ). Μάλιστα με το νέο νόμο 4009/2011 οι παλαιοί φοιτητές δεν υπολογίζονται καν στον πληθυσμό του ιδρύματος διότι θεωρούνται «μη ενεργοί φοιτητές», δεν δικαιούνται να ψηφίζουν κανένα, δεν εκλέγουν κανένα όργανο, επομένως με τις νέες διατάξεις μειώνεται κι άλλο το ποσοστό χρηματοδότησης, γιατί καταγράφονται μόνον οι «ενεργοί φοιτητές» (δηλαδή οι νεοσσοί). Επίσης δεν καταλαμβάνουν τη θέση κανενός γιατί εισήχθησαν κατόπιν αδιάβλητων εξετάσεων και έχουν νόμιμο δικαίωμα να είναι εκεί όπου βρίσκονται, προφανώς δεν έχουν πέσει μέσα στη σχολή με αλεξίπτωτο (αν είχαν την ικανότητα και οι αιώνιοι επικριτές, θα είχαν περάσει και εκείνοι κατόπιν εξετάσεων και θα ήσαν και εκείνοι εγγεγραμμένοι). Υπάρχουν ασφαλώς και φοιτητές αδιάφοροι, οκνηροί, νωχελικοί, ή φοιτητές που εισήχθησαν σε άλλο τμήμα από εκείνο που ήθελαν και γι’ αυτό φαίνονται να είναι λιμνάζοντες, αλλά τα αρνητικά φαινόμενα υπάρχουν σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και δεν μπορεί να χαρακτηρίζουν την επιτυχία ή την αποτυχία του θεσμού ή του νόμου περί ΑΕΙ (μήπως οι Έλληνες δημοσιογράφοι είναι παράδειγμα προς μίμηση ή ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι εφημερίδες και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα του κατεστημένου βλ. ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ + ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ + ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ έχουν κάνει σημαία το ζήτημα των αργοπορημένων φοιτητών ? ) Η προπέτεια της κυβερνήσεως για το θέμα αυτό οφείλεται περισσότερο στην προσπάθεια να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς με τους συνδικαλιστές φοιτητές που ενίοτε παραφέρονται και δημιουργούν δυστυχώς έκτροπα. Ωστόσο ο αριθμός αυτών των φοιτητών είναι περιθωριακός, αφού κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Κατά δεύτερο λόγο επιδιώκεται η έξωση των παιδιών των κατώτερων εισοδηματικά τάξεων από τις σχολές, ώστε τα πλουσιόπαιδα να μην έχουν πια ανταγωνισμό. Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε ποια θα είναι η αντίδραση των κυβερνώντων όταν αρχίσουν και οι μαζικές αυτοκτονίες των διαγραφόμενων φοιτητών, που θα προστεθούν στους 4000 αυτόχειρες της κρίσης του συστήματος στο οποίο ζούμε όλοι.

  • Nikos Markatos 21.11.2013

    Αγαπητοι ,
    Συμφωνωντας με τον Παναγιωτη θα ηθελα να ευχαριστησω τον Βαγγελη Γεωργιου που μας εδωσε την ευκαιρια αυτου του debate , που εγω προσωπικα το ευχαριστηθηκα και που ,τουλαχιστον, εδειξε οτι η' πλυση εγκεφαλου ' με την οποια η Εξουσια παγκοσμιως εχει 'ομογενοποιησει ' τους λαους δεν εχει πιασει τοσο πολυ στον τοπο μας και υπαρχουν ακομα πολλες διαφορετικες αποψεις,για μενα ολες ΣΕΒΑΣΤΕΣ.Φανταστειτε ποσο βαρετο θα ηταν να λεγαμε ολοι το ιδιο 'μπα μπα μπα' .
    Ευχαριστω ολους τους συνομιλητες friends and enemies για τη σοβαρη συζητηση.
    Ευχαριστω ολες/ολους τις/τους χιλιαδες που μας διαβασαν και τους λιγους που σχολιασαν,και ελπιζω να απογοητευσαμε τους λιγοτερους.
    Οχι Παναγιωτη,δεν ειναι αυτη η Ελλαδα (δυστυχως η ευτυχως ,δεν εχει σημασια).Ειναι ΜΙΑ απο τις πολλες ΕΛΛΑΔΕΣ,απο την Ελλαδα της ποιοτητας,του μοχθου,της δημιουργιας,της παγκοσμιας διακρισης, της σκληρης δουλειας, μεχρι την Ελλαδα της μιζεριας,της αισθητικης και ηθικης χυδαιοτητας , της συναλλαγης της τεμπελιας, της αδιαφοριας ,της αγνοιας ,των πυροτεχνηματων,και της ρουφιανιας. Ενδιαμεσα ,ολες οι διαβαθμισεις.
    Ομως αντλω αισιοδοξια απο τη Νεολαια μας. Τουλαχιστον ,ειναι πιο ΕΝΤΙΜΗ απο εμας.
    Καλη Υγεια σε ολους.
    Φιλικα
    Νικος Μαρκατος

  • Π. ΓΚΛΑΒΙΝΗΣ 20.11.2013

    Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες,

    Νομίζω πως επί δυο εβδομάδες και μετά από 9 δέσμες ερωταποκρίσεων, 3 κείμενα που ανταλλάχθηκαν στο περιθώριο και πληθώρα σχολίων που δεν άφησαν τίποτε αναπάντητο (άλλο αν τυχόν δεν έπεισαν), θα αδικούσατε ανεπίτρεπτα, όχι τους 6 συζητητές και την ειλικρινή προσπάθειά τους να μεταφέρουν σ' έναν ευρύτερο δημόσιο χώρο μια εσωτερική τους αντιπαλότητα, αλλά τον οικοδεσπότη του φιλόξενου αυτού ιστότοπου Βαγγέλη Γεωργίου, ο οποίος κατάφερε με τον μοναδικό αυτό τρόπο να σας επιτρέψει να παρακολουθήσετε μια εξελισσόμενη επικαιρότητα.

    Πριν μάς κρίνετε οριστικά, λοιπόν, ξαναδιαβάστε μας, υπό το φως και των γεγονότων που βλέπετε τούτες τις μέρες να διαδραματίζονται μπροστά σας.

    Εάν εξακολουθήσετε να νιώθετε απογοήτευση, σκεφθείτε: "Αυτή είναι η Ελλάδα", αγαπητοί φίλοι. Άρα, λοιπόν, αυτό είναι και το Πανεπιστήμιό της, δεν μπορεί νάναι άλλο, και τελικά, αυτοί είναι κι οι Πανεπιστημιακοί της...

    Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή,

    Με εκτίμηση

    ΠΓ

  • spamε 20.11.2013

    @Παναγιώτης Γρίβας

    Μα συγνώμη αλλά στο πρώτο σχόλιό σου είναι εμφανές ότι ήσουν ισοπεδωτικός όσον αφορά όλο το debate και τους συμμετέχοντες. Αν θεωρείς το debate λαϊκίστικο, πάσο -και θα ήταν άθλιο αν σου έκοβαν το σχόλιο- απλά εγώ εξέφρασα την αντίρρησή μου βλέποντας επιχειρήματα και απο τις δύο πλευρές.
    Κατ' αλλα αυτό που είπες σχετικά με την απάντηση του Κατρούγκαλου με βρίσκεις σύμφωνο.

  • Παναγιώτης Γρίβας 20.11.2013

    @spamε
    Ίσως συμμετέχουμε για τον ίδιο λόγο αλλά να καταλήξαμε σε αντίθετη αξιολόγηση, δεν είναι κακό.

    Εξαιρετική ιδέα, με τις απογοητευτικές τοποθετήσεις όμως να υπερισχύουν λόγο ρηχότητας επιχειρημάτων από συμμετέχοντες που δημιουργούν αυξημένες προσδοκίες.

    Δεν βρίσκω τον λόγο να κρατήσω την άποψή μου κρυφή όταν ο διοργανωτής δείχνει να επιζητεί το αντίθετο. Αν παραβίασα κάποια πολιτική περί σχολιασμού, λυπάμαι δεν το αντιλήφθηκα.

Δώστε το σχόλιο σας ...